Morali i atyre që synojnë këtë jetë përmes leximit të Kuranit
Ai që lexon Kuran duke synuar këtë jetë dhe ithtarët e saj, atëherë nga moralet e tij është se ai i di vetëm shkronjat e Kuranit (i kushton vëmendje mënyrës së leximit), ndërsa i nëpërkëmb urdhrat dhe ndalesat e tij. Ai është mendjemadh (ka vetëpëlqim) dhe është mendjemadh ndaj të tjerëve. Ai e ka bërë Kuranin si artikull përmes të cilit ushqehet te njerëzit e pasur dhe përmes tij përmbush nevojat e tij jetësore. Ai i respekton dhe nderon ithtarët e dunjasë, ndërsa të varfrit i nënçmon.
Nëse është mësues i Kuranit dhe e mëson dikë të pasur, atëherë tregohet i butë me të, sepse lakmon në dunjanë e tij. Nëse e mëson dikë të varfër, atëherë tregohet i ashpër me të, sepse ky nuk posedon pasuri. Përmes Kuranit, ai i fut në shërbim të tij njerëzit e varfër kurse bën vend te njerëzit e pasur. Nëse atij i ka dhënë Allahu zë të bukur, ka dëshirë ta lexojë Kuranin para mbretërve (parisë) dhe ka dëshirë t’iu prijë në namaz duke lakmuar në të mirat e tyre materiale, kurse nëse ua kërkojnë këtë gjë njerëzit e varfër, i vije shumë rëndë sepse këta nuk kanë pasuri që t’i japin.
Ai është njeri mendjemadh, flet shumë për gjëra pa dalluar çfarë është mirë e çfarë është keq. Qorton dhe i gjen të meta çdokujt i cili nuk di përmendsh (nga Kurani) sikurse ai. E nëse i bëhet e ditur se dikush e di Kuranin përmendsh sikurse ai, atëherë kërkon t’i gjejë të meta.
Ai është mendjemadh në uljen e tij. Po ashtu mendjemadh kur i mëson të tjerët. Në zemrën e tij nuk ka vend për përulje dhe frikë ndaj Allahut. Ai qeshet shumë dhe futet në gjëra që nuk i duhen. Dëgjimi i fjalëve të njerëzve është më i këndshëm për të sesa dëgjimi i Fjalëve të Allahut. Nuk e kaplon frika ndaj Allahut gjatë leximit të Kuranit, nuk qan e as nuk pikëllohet. Nuk e detyron veten të meditojë mbi atë që lexon nga Kurani. Ai lakmon jetën e kësaj bote dhe gjërat që afrojnë drejt saj. Për hir të dunjasë zemërohet dhe pajtohet.
Nëse dikush nuk ia përmbush të drejtën e tij (e lëndon, e shqetëson etj.), atëherë i thotë: “Si mund të lëndosh dikë i cili është ithtar i Kuranit?! Njerëzit duhet t’i shërbejnë atij.” Ai i përdor njerëzit për të përmbushur nevojat e tij ndërkohë që vetë nuk i kushton rëndësi asaj që ia kërkon Allahu. Ai zemërohet ndaj të tjerëve me pretendimin se është zemëruar për hir të Allahut ndërkohë që nuk zemërohet ndaj vetes kur shkel kufijtë e Tij.
Nuk i kushton vëmendje se kah po e fiton pasurinë (në mënyrë të lejuar apo të ndaluar), sepse dunjaja ka zënë vend në zemrën e tij. Nëse i ikën ndonjë gjë prej dunjasë e cila është e ndaluar, pikëllohet shumë.
Ai nuk është edukuar me edukatën e Kuranit (edhe pse e ka mësuar atë dhe e lexon), nuk ndalet te shpërblimet e përmendura në Kuran apo te kërcënimet e tij. Ai është i shkujdesur dhe në mëdyshje për atë që lexon apo për atë që dëgjon. Brenga e tij kryesore është se si të mësojë përmendsh shkronjat e Kuranit. Nëse gabon në një shkronjë, pikëllohet dhe ndihet keq, sepse me këtë i ulet pozita tek krijesat. Ndërsa, ajo që ka humbur prej urdhrave të Allahut dhe shkelja e ndalesave të Tij, është shumë më shumë (më keq) sesa ai gabim.
Morali i tij në shumicën e çështjeve është moral i injorantëve, të cilët nuk dinë. Ai nuk e detyron veten të veprojë sipas asaj të cilën Allahu ia ka bërë obligim në Kuran dhe nuk pason sunetin e Pejgamberit salAllahu alejhi ue selem ndërkohë që dëgjon fjalën e Allahut: “Çfarëdo që t’ju japë i Dërguari, merreni atë, e çfarëdo që t’ju ndalojë, hiqni dorë prej saj.” Hashr 7.
Ai lexon pak për atë dije që ka të bëjë me gjërat e obliguara në fe dhe për lejesat e ndalesat (dije kjo e cila përmirëson raportin mes njeriut dhe Allahut), ndërsa lexon shumë për dijen me të cilën zbukurohet para ithtarëve të dunjasë në mënyrë që ata ta nderojnë.
Hoxhë Petrit Perçuku
Transkriptim
