Dy keqkuptime rreth të konsideruarit si udhëtar

Dy keqkuptime rreth të konsideruarit si udhëtar
  1. Sa kam vërejtur është keqkuptuar nga disa njerëz kjo fetua e dijetarëve:
    “Personi është udhëtar atëherë kur e konsideron vetën udhëtar.” Mirëpo, këtë fetua, dijetarët e kanë dhënë kur në vendin e personit nuk dihet tradita që e bën njeriun si udhëtar, siç ndodh te ne (në Kosovë).
    Këtu është problem të thuhet: “Është traditë që kur personi shkon prej filan vendit në filan vend atëherë është udhëtar”. Kjo sepse çdo qytet e ka traditën e vet. Është pra diçka e paprerë, e pacaktuar.
    Në këtë rast dijetarët thonë se kur njeriu nuk e di se si është tradita e vendit (këtë mendim e kanë ata dijetarë të cilët thonë se distanca e udhëtarit nuk caktohet me kilometra, por kthehet te tradita e vendit), atëherë në esencë është vendas, nuk llogaritet udhëtar, derisa të kalojë një pjesë të rrugës me ç’rast është i bindur se ka kaluar goxha një rrugë të gjatë, e që tashmë konsiderohet udhëtar.
    .
  2. Po ashtu është keqkuptuar thënia “Kur e konsideron vetën musafir mund ta shkurtosh namazin”, e kuptimi i fjalës “mysafir” që përdoret në vendin tonë dallon nga kuptimi që përdoret në gjuhën arabe. Kështu, në gjuhën arabe mysafir është ai që udhëton larg, e që pastaj i lejohen disa gjëra, si: shkurtimi i namazeve, bashkimi i namazeve, mosagjërimi (i Ramazanit) etj.
    Ndërsa tek ne i thonë mysafir atij që të viziton, edhe nëse është i lagjes. Andaj, nuk mund të thuhet “Erdha te daja/axha dhe jam musafir që më lejohet t’i shkurtoj namazet”.

Hoxhë Lulzim Perçuku.

  • Shpërndaje
Share on facebook
Share on telegram
Share on whatsapp
Share on twitter
Share on email

NA NDIQNI NË FACEBOOK

ABONOHU NË EMAIL

Pranoni postimet e reja në email duke u abonuar

POSTIMET E FUNDIT

RËNDËSIA E TEUHIDIT

MË TË KLIKUARAT

Arkiva